Geerts halfjaarverslag 2022 – Eindelijk weer eens wat goed nieuws! (Nederlandse versie)

In plaats van eens per jaar een megalang verhaal te schrijven, doe ik het dit jaar liever tweemaal in een kortere versie. En bovendien omdat er veel mensen zijn die met ons begaan zijn geweest de afgelopen twee pandemie jaren, en voor hen is het leuk te horen dat we eindelijk weer eens wat goed nieuws te melden hebben! Lees verder over the Big Lebowski, watervallen in Lesotho, tijgers in Afrika fotograferen en bedrijven terug op de rails gezet krijgen! 😃

Ik eindigde mijn laatste jaarverslag met een paragraaf waarin ik beschreef dat ik in elk geval op mentaal niveau een positieve slag had geslagen, door de beslissing te nemen om mezelf, hoe moegestreden dan ook, niet langer in een slachtofferrol van een stomme pandemie te zien. Om ondanks hoe hopeloos de financiële situatie nog steeds leek, toch te blijven zoeken naar het positieve. En dat ging goed, ik had een paar inspirerende boeken gelezen en maakte een boel positieve veranderingen in mijn dagelijkse leven welke gesuggereerd waren. Zo besloot ik o.a. om elke dag een uur eerder dan de kids wakker te worden en op te staan, en dit eerste uur van de dag voor mezelf te nemen, met wat sport, meditatie en gewoonweg tijd voor mezelf. Je hebt geen idee hoeveel verschil dat maakte in mijn positieve energie voor de rest van de dag! Elke dag vrijwillig om 4:45 eruit, ik kan het iedereen aanraden!

Zoals zo vaak bij elke positieve levensverandering, duurde het niet lang voordat het leven zelf roet in het eten gooide haha. Je zult het niet geloven: Gedurende de hele pandemie had ik juist de twee beste personeelsleden aangehouden, omdat ze al jarenlang deel van ons team uitmaakten, en daardoor ook de meeste inhoudelijke kennis en kunde van onze bedrijven hadden. Eind februari begon Putin zijn invasie in Oekraine, en ogenblikkelijk leek het alsof corona niet meer bestond in de media. Wie had gedacht dat slechts 1 man de 2-jaar durende pandemie ineens kon beindigen? Hoe dan ook, onmiddelijk begonnen de emails van klanten bij ons binnen te komen! Toen kort daarna ook het negatieve reisadvies werd opgeheven was het hek van de dam. Bijna iedereen die een reis bij ons verzet had, wilde meteen komen, en er kwamen nog een boel nieuwe aanvragen bij ook! Hoera! Toch?

Eén van die twee personeelsleden besloot juist toen ontslag te nemen 🤦‍♂️… Het andere personeelslid nam geen ontslag, maar had tijdens de pandemie ook ander werk aangenomen en bepaalde gezinstaken op zich genomen welke ze nu niet ineens zomaar kon laten vallen. Hierdoor kon ze haar werk niet weer gewoon als vanouds oppakken nu het ineens weer aanpoten was. Ik had twee opties: Of ik moest na twee jaar niks verdienen, nu nee gaan verkopen tegen nieuwe aanvragen, of ik moest zelf dan maar een tandje bij zetten. Twee extra tandjes… Het zou me toch niet gebeuren dat ik het bedrijf twee jaar lang overeind gehouden had, om dan nu alsnog ten onder te gaan? Dat was natuurlijk geen optie! Dus eigenlijk zat er maar één ding op; Het werk van het opgestapte personeelslid, evenals het grootste deel van het werk van haar collega, kwam op mijn bord te liggen, en ik ging dat gewoon zo goed en zo kwaad als mogelijk weten te doen. Terwijl ik tegelijkertijd een nieuw personeelslid werfde en ging inwerken.

Zodoende stond ik in maart en april elke dag om 2:50 uur ‘s ochtends op om dan om 3:00 met een ENORME bak koffie met slagroom op m’n kantoor te zitten. Daar werkte ik dan tot 5 of 6 uur ‘s middags, had dan een uurtje met de kids tijdens het eten en ging dan die avond op tijd naar bed. Dag in dag uit, 6 of vaak zelfs 7 dagen in de week. Het klinkt erger dan het was, na twee jaar niks rook ik ineens geld, en ik was supergemotiveerd, dus ik vond het niet zo erg om de extra uren te maken. Je moet hooien wanneer de zon schijnt… 💪

Elk uur werk = een uur minder tijd voor andere dingen. Maar dat was oké, de kids vonden het niet zo leuk, maar Freya steunde me, en ik had toch geen keus: Even een paar maanden tunnelvisie, en 100% focus op werk, om na de pandemie de bedrijven weer op de rails te zetten. Helaas geen tijd meer voor mezelf, of om te sporten, iets met vrienden te doen, en er waren vaak dagen bij dat ik de honden niet eens uit kon laten. Mijn grote en mooie tuin werd één grote jungle zonder onderhoud, en mijn kantoor begon eruit te zien als een zwijnenstal. Mijn haar groeide steeds langer en ik maakte niet eens meer tijd om fatsoenlijke kleren aan te trekken totdat Freya een keer een foto van mij aan het werk maakte waar ik volgens haar op de Dude van de Big Lebowski leek 🤷‍♂️…

Veel en hard werken was wel echt de moeite waard. Toegegeven, klanten moesten veel te lang wachten, maar gezien de omstandigheden kon ik accepteren dat ik echt deed wat ik kon, en ik wist toch alle nieuwe aanvragen te behandelen, en de meeste ook om te zetten in boekingen. En op dit moment van schrijven in juli, hebben een boel mensen welke tweemaal verzet hadden, hun mooie reis ondertussen alweer gemaakt, en we krijgen weer mooie 5-sterren reviews! Hoera!

Er was nog een factor die voor een extra uitdaging zorgde. Al die mensen die verzet hadden, die hadden allang betaald, en de marge op hun reis was allang opgegaan tijdens de pandemie, en alle nieuwe boekingen waren voor later in het jaar, en daar zou ik de marge dus dan pas op kunnen pakken. Dus ook al werkte ik in maart/april 14-15 uur per dag, ik had nog steeds geen geld. Er moest echter ook nu gewoon brood op de plank komen, en hoewel we nog steeds donaties kregen, was het wel belangrijk ook nu onmiddelijk geld te verdienen. En dat kon door mezelf te verhuren. Mijn lijf en organen wilde niemand hebben, maar mijn diensten als fotografie/safarigids gelukkig wel! Zodoende deed ik tussen de bedrijven door ook nog werk als gids, en maakte met klanten mooie reizen naar lokale natuurparken, en naar de Drakensbergen, Lesotho, en naar Tiger Canyon (een reservaat in Zuid-Afrika waar ze in plaats van leeuwen, tijgers hebben, welke helemaal in het wild leven, hun eigen prooi vangen, territoriums hebben, met elkaar vechten en paren, etc. Ingewikkeld verhaal, maar toch heel cool!). Ook dat ware zware dagen/weken, omdat ik dan overdag met die klanten druk in de weer was, en dan vaak ‘s nachts nog op de computer voor andere klanten bezig was. Maar desondanks ook wel weer soulfood. Lekker buiten zijn, in de natuur, met leuke klanten. En daar goed voor betaald krijgen ook! Geld in het laadje!

Zo halverwege april kon ik het langzaamaan iets rustiger aan gaan doen. Er was nog genoeg te doen, maar dat om 3 uur ‘ morgens opstaan hoefde niet persé meer. Het nieuwe personeel was inmiddels goed ingewerkt, ook de laatste oudgediende begon wat meer uren te maken, en voor de meeste reizen was bijna alles ondertussen ook goed geregeld. Ik vond tijd om weer eens naar de kapper te gaan, met de honden te gaan lopen en weekenden met de kids en Freya te hebben. En omdat de toerismebranche ook weer opgeleefd was, konden we weer gebruik maken van bepaalde voordelen van het reisagent zijn: met het gezin en met vrienden gratis of met forse korting nieuwe lodges komen bekijken. Zo gingen we voor Freya’s verjaardag een heerlijk weekend weg naar Makongo Hills. Een leuke video hiervan vind je op het videokanaal van de kids: https://vimeo.com/724379045

En financieel dan? Alles in kannen en kruiken dus? Nou we zijn er nog niet. We verdienen geld, en kunnen weer zelf de rekeningen betalen zolang we nog relatief zuinig leven, maar een groot deel van de verdiensten gaat natuurlijk nog naar het stoppen van gaten. Er moet een hoop afbetaald worden, en een boel mensen nog terugbetaald. Maar zoals het er nu uitziet, zullen we dit misschien tegen het einde van het jaar al voor het grootste deel kunnen afronden. En dat is sneller dan ik had verwacht. Wat helpt is dat ik nu slechts 2 FTE’s op kantoor heb werken, terwijl ik er voor de pandemie 15 mensen had zitten. Dit scheelt heel veel in de salariskosten, en ook een boel andere vaste lasten hebben we ondertussen niet meer. Hierdoor kunnen we nu een veel groter deel van de marge gebruiken voor de heropbouw van het bedrijf en aflossing van schulden. Dus hoewel we er nog niet zijn, ben ik wel dik tevreden met de tussenstand. En dat is genoeg op dit moment. Geen donaties meer nodig, hoera! En zo af en toe gunnen we ons weer kleine traktaties. Zo mocht ik van mezelf vorige week voor het eerst in twee jaar weer eens nieuwe scheermesjes kopen! Dat was toch wel fijn haha, die oude waren ondertussen zo bot dat ik bijna twee handen moest gebruiken om ze als een rasp over mijn keel te trekken 🤣!

En er wordt ook weer tijd voor ‘andere dingen’ gemaakt. Tunnelvisie en focus op werk wordt nu, wanneer mogelijk, met regelmaat even ‘uit gezet’. Formule 1 of rugby kijken met vrienden, leuke dingen doen met Freya en de kids, achterstallig onderhoud aan huis en tuin doen. De intercom/deurbel doet het al sinds september 2021 niet meer, ik hoop nu eindelijk tijd te vinden deze binnenkort te fixen. Ook heb ik afgelopen week een nieuw bed gebouwd voor de kids, want Ariel paste eigenlijk al 4 maanden niet meer in haar kinderbedje. Dit zijn allemaal belangrijke en leuke dingen om te doen. Dus wat mij betreft: Life is pretty good 👌!

Dus al met al is het leven nu best goed voor ons. Het gaat heel goed met Freya. De kinderen maken het heel goed, we zijn allemaal gezond, het gaat goed met de paarden, mijn bedrijven worden weer opgebouwd. Dus laten we dit hele 2 jaar durende pandemische hoofdstuk van ons leven afsluiten en blijven genieten van de vele zegeningen in ons leven!

Nog een laatste keer: Hartelijk dank aan ieder van jullie die ons de afgelopen twee jaar gesteund heeft, het wordt niet vergeten! Ik zou niet weten hoe we het zonder jullie hadden kunnen doen, omdat we ook niet op overheidssteun of bijstand konden rekenen. Jullie hebben ons gered. Dankzij jullie kunnen wij nu weer zelf verder. En sorry pa en ma dat ik vrijwel helemaal geen tijd voor jullie had toen jullie 2.5 maand bij ons in Afrika waren, maar desondanks juist bedankt voor jullie hulp toen om vaak op de kids te passen en voor maaltijden te zorgen!

Groetjes Geert