Geerts Jaarverslag 2021 (Nederlands)

Willen we wel echt een jaaroverzicht lezen over 2021? Voor bijna iedereen op de planeet was het waarschijnlijk niet hun meest geweldige en positieve jaar. Voor ons was het ronduit deprimerend, met veel kommer en kwel, maar toch met enkele verrassende zilveren randjes. Wil je weten hoe en wat? Lees dan verder!

In een notendop:

Januari 2021: Noch de Nederlandse, noch de Zuid-Afrikaanse regering heeft dit jaar financiële steun gegeven aan ons als gezin, en ook niet aan onze bedrijven. En al in 2020 waren al onze financiële reserves opgebruikt! Nu, begin 2021, leefde ons gezin voor 100% volledig van donaties. En niet alleen van familie en directe vrienden! Toegegeven, het voelde raar en zelfs een beetje gênant om geld te ontvangen van ex-stagiaires, klasgenoten van de basisschool, enkele klanten die tien jaar geleden met ons op safari waren geweest, enz. Mensen met wie we al jaren geen contact meer hadden gehad, maar welke nu ineens over onze situatie hoorden en te hulp schoten. En ook deze donaties waren ‘financieel levensreddend’! Dus ik klaag niet, en ben alleen heel dankbaar! Maar ja, laten we zeggen dat het gevoel van ernstige financiële stress dit jaar behoorlijk overheersend en permanent was…

Februari 2021: Het enige bedrijf dat nog wat geld binnenhaalde, was ons paardensafari bedrijf, welke in elk geval in sommige maanden nog Zuid-Afrikaanse toeristen wist te trekken. Maar omdat het tevens het bedrijf was met de hoogste vaste lasten elke maand, moesten we in februari onze gezinsauto verkopen om de salarissen van het personeel te betalen. Als eigenaren hadden we geen keus toch? We moesten doen wat we moesten doen! Helaas kwamen we er toen ook achter dat twee van de meest vertrouwde medewerkers van het paardenbedrijf al 6 maanden tegen ons aan het samenspannen waren! Ze hadden over die periode zeer grote hoeveelheden geld gestolen door contante boekingen en provisie in hun eigen zakken te steken en vervolgens de boekhouding aan te passen. Het was duidelijk niet genoeg dat ze tot de enigen in St. Lucia behoorden die tijdens de pandemie hun baan hadden behouden en nog steeds een goed salaris ontvingen… Hebzucht kent blijkbaar geen grenzen, dus ook al gaven we onze gezinsauto op om hen te betalen, ze hadden ons verraden en bleven dat doen totdat wij erachter kwamen. Schreef Dante in zijn epos niet: “De 9e, laatste, en meest verschrikkelijke laag van de hel, is gereserveerd voor verraders.” Nou, Dante had gelijk wat ons betreft. Freya en ik waren emotioneel vreselijk ontdaan en ons vertrouwen in de mensheid liep een behoorlijke deuk op, of in ieder geval in ons vermogen om mensen te lezen en te vertrouwen…

April 2021: Mijn fysieke gezondheid begon achteruit te gaan, omdat ik rug- en schouderproblemen kreeg. Misschien was het een blessure, misschien stressgerelateerd, of misschien word ik gewoon oud, maar het werd steeds erger. Actief sporten zoals ik altijd graag en regelmatig deed, ging niet echt meer. Tot het punt dat ik geld moest gaan zoeken zodat ik naar een fysiotherapeut zou kunnen gaan. De behandelingen daar, en de oefeningen die werden gegeven, hielpen behoorlijk, maar het duurde niet lang voordat ik de fysio weer niet langer kon veroorloven, en moest accepteren om gewoon de gegeven oefeningen te doen en te leren leven met de klachten die ik bleef houden.

Juli 2021: Normaal gesproken zijn deze maanden onze drukste, met honderden reizende klanten. Maar dit jaar hadden we, net als in 2020, helemaal niemand. Maar dat betekende niet dat ik niets te doen had, integendeel! Omdat ik bijna al ons personeel verloren had ondertussen, maar nog steeds met hetzelfde aantal klanten (die hun reis wilden verzetten) te maken had, moest ik veel meer ballen jongleren dan ik eigenlijk aankon. Maar ik kon niet anders. Ik had geen geld om iemand te betalen, niemand wil gratis werken (toegegeven, één van mijn overgebleven medewerkers had uit eigen initiatief besloten slechts de helft van haar uren te factureren, waarvoor ik super dankbaar ben), dus er kwam een ​​hoop werk op mijn bord terecht. Niet dat ik er wel voor betaald werd, maar de verantwoordelijkeid stopt bij mij, toch? Ik kan die klanten toch niet negeren? Nogmaals, ik moest doen wat ik moest doen… Hoe dan ook, voorheen hield ik van mijn werk, het was superleuk om geweldige vakanties voor mensen te creëeren en dan later van diezelfde mensen te horen hoe enthousiast ze waren over hoe goed we hun reis verzorgd hadden en hoe geweldig hun vakantie was geweest. Maar nu halverwege 2021 was ondertussen alle vreugde uit mijn werk gezogen. Mijn dagen waren gevuld met klanten die met tegenzin hun reis weer uitstelden, of hun geld terug wilden. Dag in dag uit, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat, was ik aan het vechten of problemen aan het oplossen, met klanten, accommodaties, organisaties, en mezelf continue aan het verontschuldigen voor waarom het zo lang duurde voordat ik een antwoord voor ze had, of waarom dingen niet mogelijk waren. Maar hoe hard ik ook mijn best deed, niemand was blij, het was nooit goed of genoeg, iedereen voelde zich teleurgesteld of niet goed genoeg behandeld. Was mijn werk, vóór de pandemie, een bron van trots, geloof me, het is absoluut niet leuk om voortdurend met negatieve dingen bezig te zijn, continue te falen en iedereen (klanten, vrienden, familie, gezin) teleur te stellen terwijl je desondanks juist je uiterste best doet om de dingen goed te doen.

Sterker nog, ik denk dat ik moet toegeven dat 2021 misschien het jaar was dat zelfs mij, de eeuwige optimist, mentaal kapot kon maken. Was 2020 het jaar waarin ik alle materiële dingen verloor, 2021 was het jaar waarin ik mezelf verloor… Mijn dagen waren gevuld met werken als een gek, maar het was alleen maar rotwerk zonder ervoor betaald te worden, nooit goed genoeg en meestal volledig verkeerd begrepen. Als ik ‘s ochtends wakker werd wilde ik eigenlijk meteen dat het avond was, in de wetenschap dat het toch weer een kutdag zou worden. En dus veranderde ik in een soort zombie en stopte met het ‘voelen’ of ‘willen’ van iets. Het had gewoon geen zin. 24/7 werken, gratis, maar desondanks nooit ergens in slagen of een tevreden klant hebben. Er was altijd wel iets, of mijn ‘oplossing’ was niet goed genoeg, of als ie dat in principe wel was, dan had ik er te lang over gedaan om deze te vinden of te communiceren. En begrijp me niet verkeerd, al die klanten hadden ook gelijk! Maar ik kon er ook niks aan doen, het was overmacht, er zitten maar 24 uur in een dag. Maar hoe dan ook, alle gevoelens waren negatief en de werkdruk zorgde er natuurlijk voor dat ik helemaal geen tijd had om eens iets te doen wat ik eigenlijk zelf zou willen doen. Helemaal geen tijd voor mezelf en te weinig tijd voor ‘quality time’ met familie of vrienden. Waardoor ik dus ook faalde als vader, partner en vriend. En daar nog eens bovenop, het hele jaar voelde ik me bovendien heel erg alleen en eenzaam. Maar de show moest doorgaan, ik kon het nu niet opgeven, na 1,5 jaar pandemie. We hadden al ons spaargeld ondertussen in het redden van onze bedrijven gestopt, en deze hebben nog zoveel potentieel voor als de pandemie voorbij is. Dus ik zette mijn hakken in het zand en ging door. Maar op persoonlijk vlak, halverwege 2021, stopte ik mensen in de ogen te kijken om te voorkomen dat mensen zagen wat er werkelijk aan de hand was.

En dat op zichzelf zorgde weer voor ander intern conflict. Ik vond eigenlijk dat ik helemaal niet depressief ‘mocht’ zijn. Ik probeerde te blijven relativeren: Zo slecht had ik het nou ook weer niet. Ik was immers geen vrouw in Afghanistan, had geen terminale ziekte, en had geen naasten verloren aan corona. Dan had ik pas reden om depressief te zijn gehad. Bovendien had ik een prachtig en gezond gezin, woonde op een mooie plek omgeven door natuur, en vanwege continue donaties was ook mijn financiele stress eigenlijk best te managen. Desondanks slaagde mijn rationele denken er deze keer niet in mijn emotionele gesteldheid noemenswaardig te veranderen 🤷‍♂️.

Augustus 2021: Eindelijk iets positiefs! Omdat we onze ouders nu bijna 2 jaar niet hadden gezien, maakten onze families het ons financieel mogelijk om naar Nederland te vliegen en te verblijven. Eindelijk konden de (groot)grootouders, tantes en ooms zien hoeveel onze kinderen waren gegroeid en ontwikkeld, en daarvan genieten. Freya en de kinderen bleven iets meer dan 5 weken, ik moest na 2,5 week terug naar Zuid-Afrika om te werken 😒, maar we hadden zo’n leuke tijd! Enkele geweldige video’s uit onze tijd in Nederland, die de pure vreugde van ons allemaal laten zien, kun je bekijken op ons videokanaal.

September 2021: Ik ben de tel kwijtgeraakt hoeveel ondernemingen ik de afgelopen anderhalf jaar heb geprobeerd om een ​​alternatief inkomen te vinden, maar vrijwel allemaal mislukten. Ik probeerde zonnepanelen te verkopen, begon aan een project om ‘gezondheidsreizen’ te creëren in plaats van normale safari’s, ik heb zelfs overwogen om me te laten omscholen tot verzekeringsmakelaar. Zoals je kunt zien, was ik zo wanhopig dat ik bereid was mijn ziel aan de duivel te verkopen haha! Maar tegen september begon één van hen, mijn www.southerncrossphoto.com, op zijn minst een klein beetje van de grond te komen, waar ik commerciële fotoshoots deed van evenementen of accommodaties, en familiefotoshoots. Ik verdiende niet veel, maar iets is beter dan niets, en het was geweldig om in ieder geval iets bij te kunnen dragen aan de donaties die mijn gezin in stand hielden.

Oktober 2021: Nog meer geweldige familietijd! Freya’s ouders kwamen voor ongeveer 4 weken naar Zuid-Afrika. Hoewel ik het nog steeds elke dag erg druk had met werk, slaagden we erin om wat familietijd van goede kwaliteit te hebben in de namiddagen en de weekenden.

November: Het zag er goed uit! We kregen langzaam wat boekingen, en het leek erop dat het toerisme terugkwam en we konden beginnen met de wederopbouw van onze bedrijven! En toen kwam de Omicron-variant en vernietigde alles weer. In één weekend werden alle reizen weer geannuleerd… WTF, hoeveel klappen kan een mens hebben? Maar misschien op een metaforisch niveau, ik ben Rocky in ronde 14 … Deze stomme pandemie zal me er in geen geval toe brengen op te geven!

December 2021: Omicron bleek zo erg niet te zijn, en Zuid-Afrikanen waren ondertussen wel klaar met de pandemie. Dus kwamen ze allemaal op vakantie naar St. Lucia, zodat we eindelijk weer wat geld konden verdienen met de paardensafari’s. Wat een gevoel, zelf weer wat geld verdienen!

Januari 2022: Het ziet er goed uit, we krijgen weer nieuwe safariaanvragen, sommige worden omgezet in boekingen en ik geloof graag dat het einde van de pandemie nu echt in zicht is. Het heeft me een hernieuwde ‘drive’ gegeven om de bedrijven weer op te bouwen!

En ook een hernieuwe ‘drive’ op persoonlijk vlak. Ik realiseerde me dat de wereld niets geeft om mijn depressieve toestand. Niemand gaat mij uit mijn mentale kerker halen, behalve ikzelf. Iedereen heeft wel iets om depressief van te worden, ik ben niet speciaal. Maar het enige dat me uit mijn depressieve toestand zal halen, is een beslissing die ik zelf moet nemen: “Wat de wereld me ook brengt, nu en in de toekomst, IK GA ER HET BESTE VAN MAKEN!” Het zou stom zijn om te wachten tot anderen mijn problemen oplossen (omdat ze dat niet zullen doen), of dat de wereld een betere, eerlijkere, plek wordt (omdat dat niet het geval zal zijn). Laat mij dus zelf de verantwoordelijkheid nemen en ervoor kiezen te geloven dat voor mij het verschil tussen een depressief of gelukkig leven een keuze is. Een keuze om hoe te kijken naar de dingen die je zijn overkomen in het leven. Men kan ervoor kiezen om aan Victimitis Excusitis te lijden, denkend een slachtoffer te zijn van de negatieve dingen in het leven en dat als excuus gebruiken om zelf geen actie te hoeven ondernemen. Of je kunt ervoor kiezen een vechter te zijn die weliswaar klappen krijgt, maar daar niet bij blijft hangen, maar in plaats daarvan toch vol goede moed vooruit blijft gaan, op zoek naar een overwinning. Noem mijn wereldbeeld simplistisch, maar voor mij werkt het. De tweede helft van 2021 heb ik mezelf inderdaad in een negatieve gemoedstoestand laten glijden en had toen het gevoel er niks aan te kunnen doen. Maar gelukkig ben ik daar nu uit eigen keuze uit. Op naar een beter 2022!

En tot slot wil ik mijn excuses aanbieden… aan alle familie en vrienden als het leek dat ik er niet voor hen was of geen interesse toonde in hun leven het afgelopen jaar. Ik ben me ervan bewust dat ik slecht contact heb onderhouden. Maar het was niet expres of dat ik er echt geen interesse in had. Ik denk dat als je eenmaal zo diep in een depressie bent gezonken, in combinatie met overweldigd en overwerkt zijn, je een tunnelvisie krijgt, stopt met naar ‘naar buiten’ te kijken en dan gewoon niet meer ziet wat er gaande is in het leven van vrienden en naasten. En daardoor niet echt deel kan zijn van zowel hun momenten van vreugde als van hun momenten van verdriet.

Positief is echter dat ik ook heel erg veel dank moet zeggen aan alle mensen die ons de afgelopen twee jaar financieel hebben gesteund. Jullie weten allemaal wie jullie zijn, en ik wil dat jullie weten dat jullie allemaal fantastisch zijn! Voor het tweede jaar op een rij zijn jullie donaties de enige reden dat mijn kinderen naar school kunnen gaan, ik de huur kan betalen en eten op tafel kan zetten. Ja natuurlijk, ik hoop echt dat ik binnenkort in staat zal zijn om onze bedrijven zo op te bouwen dat ik onze eigen kosten weer kan dekken, maar weet in de tussentijd dat ik jullie allen eeuwig dankbaar ben! En is een intens gevoel van dankbaarheid niet een mooie zilveren rand van zo’n waardeloos jaar? Voor mij is het dat zeker!

Geert

PS: Misschien laat het plaatje beneden wel goed zien wat een pandemie wel niet met iemand kan doen 😉